و چنين كن
بر تنم بيش از اين مشت بكوب
زخم‌هاي كهنه‌ام را تازه كن
مگذار لحظه‌اي از يادم برود
كه تو، تو نيستي
مگذار بگذرم
اين چنين با دلخوشي
گر چنين كني
شوق سفر بيش از اين در رگ‌هايم مي‌دود
وسوسه‌ِ تنهايي، مرا تا به ماه مي‌برد
چنين كن
به من لطف مي‌كني
اين چنين بغض‌هاي تكه‌تكه‌ام
روي هم جمع مي‌شوند
قطره‌قطره
عاقبت از چشمم مي‌افتند
چنين كن
وز تن پاكم خون بريز
به من بدي كن
صداقتم را ناديده بگير
ور دل تنگم بگفتت: نازنين
همچون اين شعرم تو بگذر
نشنيده بگير